Bent u ook getuige geweest van de zonsverduistering van woensdag 12 augustus? Wat een bijzondere ervaring was dat. In Nederland en België was de verduistering op haar hoogtepunt 90%. Dat is nog geen totale zonsverduistering, maar het heeft al wel een heel grote invloed op de natuur. Het wordt koud. Het wordt donkerder, maar op een heel andere manier dan wanneer een wolk voor de zon schuift. Het zonlicht wat door de bladeren schijnt veranderde van vorm: in plaats van de normale lichtvlekken worden het allemaal halve ringetjes. En zelfs bij 90% raken de vogels al van slag.

Ik heb jaren geleden het voorrecht gehad om op een heuvel in Noord-Frankrijk een totale eclips mee te maken. Dat is nog indrukwekkender. Dan zie je de schaduw van de maan in een sneltreinvaart aankomen. En het wordt nog veel donkerder, stiller en kouder.

Zo’n gebeurtenis laat je inzien dat de natuur grootser is dan wij ons in het dagelijks leven realiseren. Als we er op rondlopen lijkt het alsof onze planeet onmetelijk groot is. Maar op zo’n moment ervaar je dat zich in de kosmos processen afspelen, waarin onze aarde maar een klein knikkertje is.

Maar terwijl ik met de buren naar de eclips keek, fietsten er drommen aankomende studenten voorbij. Druk bezig met elkaar en met de volgende activiteit van de kennismakingstijd. Wat voor de één belangrijk is, hoeft dat voor de ander helemaal niet te zijn.